Henüz doğmamış bir çocuk, önce bir hükümdarın rüyasında dünyaya gelir. Daha annesinin rahmine düşmeden önce, adı bir korkunun içine yazılır. Dönemin kudretli hükümdarı Nemrut bir gece gökyüzünde doğan bir yıldız görür. Bu yıldız sıradan değildir; ışığı, alışılmış olan her şeyi gölgede bırakacak kadar güçlüdür. Bir doğumu değil, bir değişimi haber verir.
Kâhinler çağrılır ve yorum gecikmez: Bu yıldız, doğacak bir çocuğun işaretidir. O çocuk, yalnızca bir hayat sürmeyecek; bir inancı sarsacak, yerleşmiş düzeni değiştirecektir.
Bunun üzerine korku, zulme dönüşür. Erkek çocukların öldürülmesi emredilir, hayat sıkı denetim altına alınır. İnsan, kaderi engelleyebileceğini sandığında aslında en büyük yanılgıyı yaşar. Çünkü kader, çoğu zaman en çok saklanmaya çalışılan yerde gerçekleşir.
İşte o günlerde Hz. İbrahim dünyaya gelir. Doğumu bile bir kaçışın ve gizlenişin içindedir. Annesi onu bir mağarada dünyaya getirir. Bu mağara, onun ilk dünyası olur: kapalı, sınırlı ve sessiz. Ancak bu sınırlı alan, onun içinde sınırsız bir arayışın başlangıcını doğurur.
Henüz dünyayı tanımadan soru sormaya başlar: “Benim Rabbim kim?” Annesine sorar, babasına sorar. Cevaplar onu insandan insana götürür; fakat bir noktada kesilir. Çünkü hakikatin olmadığı yerde söz tükenir. İşte Hz. İbrahim’in dönüşümü burada başlar. O, kendisine verilen cevaplarla yetinmez; aramaya devam eder.
Mağaradan çıktığında gördüğü ilk şeyler yeryüzüdür; fakat onu asıl harekete geçiren gökyüzü olur. Bir yıldız görür, ardından ayı ve güneşi… Her birini değerlendirir, fakat hepsinin kaybolduğunu görür. Bu, onun zihinsel dönüşümüdür: sorgulayarak, deneyerek ve yanlışı eleyerek hakikate ulaşma süreci. Sonunda şu sonuca varır:
“Ben yüzümü, gökleri ve yeri yoktan var edene çevirdim.”
Bu noktada dönüşüm yeni bir aşamaya geçer. Bulduğu hakikat artık sadece bir düşünce değildir. Hz. İbrahim, bu inancı savunmaya başlar. Böylece bireysel dönüşüm, toplumsal bir karşı duruşa dönüşür.
Kavmine yönelir ve putların anlamsızlığını anlatır. Ancak karşısına çıkan şey cehaletten çok alışkanlıktır: “Biz atalarımızdan böyle gördük.”
İnsan için en zor dönüşüm, alışkanlıklarını terk etmektir. Bu yüzden onun mücadelesi sadece putlarla değil, aynı zamanda yerleşmiş düşünce biçimleriyledir.
Bu mücadele bir gün eyleme dönüşür. Kavminin şehir dışında olduğu bir bayram gününde putların bulunduğu yere gider. Onlarla konuşur, cevap alamaz. Ardından hepsini kırar ve baltayı en büyük putun boynuna asar. Bu, yıkmaktan çok düşündürmeye yönelik bir davranıştır.
Kavmi geri döndüğünde gördükleri karşısında sarsılır. Soruşturma başlar ve Hz. İbrahim’e yöneltilir. O ise onları kendi çelişkileriyle yüzleştirir:
“Eğer konuşabiliyorsa büyüklerine sorun.”
Kısa bir an için gerçeğe yaklaşırlar; fakat alışkanlıklarına geri dönerler. Çünkü dönüşüm sadece görmekle değil, kabul etmekle mümkündür.
Sonunda karar verilir: Nemrut’un emriyle büyük bir ateş hazırlanır. Bu ateş, bir ceza olduğu kadar bir güç gösterisidir. Ve Hz. İbrahim ateşe atılır.
İşte dönüşümün en kritik noktası burasıdır. Çünkü bu an, onun yalnızca düşüncede değil, inancında da kararlı olduğunu gösterir. Fakat ateş yakmaz. İlahi irade ile ateş serin ve zararsız hâle gelir. Böylece dönüşüm tamamlanır:
Sorgulayan bir akıldan, teslim olan bir kalbe…
Bu olay karşısında Nemrut da kendi gücünün sınırını görür. Çünkü karşısındaki şey bir insan değil, o insanın dayandığı inançtır.
Bir Cevap Yazın