Sokak lambalarının ışıkları
Eşlik ediyor yağmurlara caddelerde gecenin
Sessizliği dolaşan yok olan zaman
O kabadayı tavrını takınıyor
Gecenin içinde yalnızlığın bir kat daha
Çoğalıyor soğuk bir kat daha
Gözlerin bir kat daha irileşerek geliyor
Açıyor zaman çiçekleri karanlık gecelerde
Bir hırsız var sokak arasında kaçmaya çalışan
Belki yalnızlığından belki korkularından
O kaçıyor polis kovalıyor kaçıyor caddelerde
İkisi de bilmiyor gecenin biteceğini
Kırılan ışıklar soğuk taşların üstünde
Zaman aynasını kırmış ellerinde
Artık bizi yansıtmıyor
Birkaç damla kan birkaç cam parçası
Birazdan açılacak tüm zaman kapıları
Karşımıza ilk güneş çıkacak
Peşinden açık kalan kapıdan firar edecek ay
Yine zaman bitecek yine sensizlik kalacak
Gecenin sabaha intikali kanlı olacak
Ölmüş bedenler öldürülmüş bedenler kalacak
Yine zaman bitecek yine sensizlik kalacak
Çıldırmama ihtimallerini yazdığım sayfaları
Çıkarıp yeniden okuyacağım
Her satırında sen sen sen
Yazdıklarım hep sensizlik öykülenmelerim
Acıyor içim acıyor gözlerim
Söylesene zaman bitmesin
Yine zaman bitecek yine sensizlik kalacak
Ahmet Yılmaz TUNCER
Bir yanıt yazın